تو چند سال اخیر یه تخم بودم که یه پوریا بهش وصل بوده همه چیز رو هم به خودم میگرفتم حواله میدادم.

تو این هفت میلیارد نفری که تو دنیا هسن من باید تو کف تو سنده چرا بمونم؟

یارو تو فیس بوک نوشته با تشکر از اصغر فرهادی
اصغر فرهادی زیرش نوشته مچکر

الان داشتم به خودم نگاه میکردم متوجه شدم چقدر بی دلیل به خودم چیز میز آویزون میکنم.
یه تسبیح که مال مادر بزرگم بوده دستمه یه دست بند چرم نازیلا برای تولدم داده اونم دستمه یه حلقه علی بهم داده انگشتمه یه ساعت بابام بهم داده دستمه یه گردنبند اوم دارم سپهر داده گردنمه یه زنجیر با آویز وای پی هم گردنه
واقن چرا؟

پر مسافرت ترین روزای عمر.

جدی جدی من بعضی وقتا یادم میره یه دوسیم دارم.

جلو آینه که وایمیسم یه طوریم میشه. هی از این پا به اون پا میشم هی با صورتم ور میرم و فیلان.

من واقن عقب مونده شدم. تکنولوژی پشمای آدم میسوزونه از این اتاق با موبایل عکس میفرستی پرینتره میده از اون اتاق بیرون.

بهش گفته من میتونم شماره ت داشته باشم اونم گفته البته که میتونین شماره من داده. چرا؟ چون کونش میخاره. چون مریضه. چون دیوث کرم داره.
مادرم از صب گاییده مرتیکه اینقدر اسمس مختلف عاشقانه زده برام.

خاب دیدم با یه آقایی دوست شدی به اسم آقای علی مقدم بعد من خیلی ریلکس دارم میگم به تخمم اینا صب از خاب بیدار شدم فیسبوک کردم ببینم این علی آقای مقدم اصن چه انی هستو اینا. خدایش ان بود. سلیقت ریده گلم.

یکی دیگه از مشکلات اینجا آفتابه.
برای موجوداتی که شبا بیدارن چمیدونم شاید تازه دمه صب بخابن معضل محسوب میشه همین که کپه مرگت گذاشتی نور خورشید بخوره تو چشت. پرده ندارم پولم ندارم بخرم.

یکی از مشکلاتی که اینجا داره تراسشه.
نصف وقتم دارم رو این صندلی پلاستیکی هدر میدم با یه لیوان حالا هرچی باشه.
من جدی عاشق دیدن منظره کثافت شهرم

میخابم و پشمام میریزه از خواب هایی که میبینم
نخابمم, پشمام میریزه از چیزایی که میبینم

دروغ نگفتم اگه بگم حسودترین آدمی هستم که تو زندگیم دیدم ولی باور کن نه تنها به تو حسودی نمیکنم بلکه هه هه خندم میگیره هه هه خندم میگیره.

برای اینکه راحت تر باشم کاری میکنم توسط دوستام پیچیده بشم.

نوک انگشتام یخ میکنه یا کمبود خون دارم یا محبت.

و روزای فکر کردن به خانواده.

بهترین چیزی که میشد برات نوشت همین نوشته بود از سوت زدن در تاریکی

دور بودیم
دور
صدای هم را نمی‌شنیدیم


نزدیک شدیم
تکان خوردنِ لب‌ها را می‌دیدیم
صدای هم را نمی‌‌شنیدیم


نزدیک‌تر شدیم
صدای هم را می‌شنیدیم
کلماتِ هم را نمی‌فهمیدیم


نزدیک‌تر شدیم
کلماتِ هم را می‌فهمیدیم
طعمِ کلماتِ هم را نمی‌دانستیم


نزدیک‌تر شدیم
آن‌قدر که لب‌ها را به هم دوختیم
و کلمات به هم پیچیدند


کلماتِ پیچیده دورمان کردند
دور...!

دراما کوئین چه خبر؟

شاید واقن من توهمی شدم مگه میشه همه بهم بگن توهم میزنی این چیزا من قبول نکنم؟
متوهم چه خبر؟