بدترین عادت من این بود که میزاشتم همه ازم استفاده کنن الانم بدترین عادتم اینه من از همه استفاده میکنم

یه میکروفون داره یه لیست اتهام.

ثبت در تاريخ ١٦.١١.١٣٩٢ اولين دندون دانيال افتاد، من هشتومين ايمپلنتم گذاشتم. پير شدم

خاطره هاى بى تو ديگه جواب نميده 

چون با هر کی نشسته یک ماه بعدش طوری خورده که چشاش تره

به خدا خود کائنات هم بیاین زمین من باورم نمیشه که الان سریدار خونم داشت با گوگل مپ خرم آباد شهرشون میدید و های دل تنگی میکشید. به فاطمه زهرا الان به من بگن گوگل کن خرم آباد یه ربع باید فکر کنم. آیفون تو چه کردی با مردم؟

نمونه بارز يه ادم تعويض شدم. 

 از اون پوريايى كه چار سال پيش هيچ گونه گهى نميخورد، الان نشسته داره قارت قارت ويدكيك ميخوره قاه قاه ميخنده 

فك كنم دومين بار بود باش حرف ميزدم، اصن هيچ شناختى نه ازش داشتم نه ميخام داشته باشم. 

هيچگونه احساس فاميل بودن هم بهم دست نداده بود. اينكه ميگن خون، خون ميكشه، كسشره. 

ميگه وسيله دارى ميگم بله چطور؟ ميگه بيا مارو ببين. ميگم چشم خدمت ميرسم شروع ميكنه به گفتن كه اره مهندس( شوهرش) كمر درد داره از وقتى برگشتن از امريكا مجبوره ببرتش دكتر، چميدونم خونه ان ساله قديميشون با مهندس چى چى شريك شدن دارن ميسازن. قرار شده حالا فيلان كنن بهمان. 

من ادم مشكوكيم، شكاك تخمى. چه دليلى داره بعد ٢٨ سال بياى با من حال احوال كنى؟ 

عمم بود پا تلفن. ريدم. 

پشمام سوخته از اين كار. 

هروئين اخه؟ بى پدر هروئين؟ 

چرا نظر ميدى؟ 

پشمام ميريزه از وجودت تمام اون مدتى كه من داشتم نگات ميكردم لبات جمع كرده بودى داشتى عكس ميگرفتى، روز به روز بيشتر ثابت ميكنى هيچى نيستى 

امروز تولد مامانمه. :( 

من دلم براى مامانم تنگه. 

باز دوبى تنهايى و آرامش

تخمي تخمي شد ٤ ماه كه تو رو تخت من بغل من ميخابي

دست خودمون نيست

من اگه یه روز ادم موفقی بشم تو اولین صحبتم در مورد موفقیت میگم نه تنها پشت سرم آدمی نبوده که هلم بده هر کیم بوده دیوث تر از جلوییام بودن

یه آشنایی داریم ما که زیاد در ارتباط نیستیم اصن زیاد چرا اصن در ارتباط نیسیم از اونجایی که بدک نمینویسه این حرفا من هرزگاهی جلو چشم بیاد نوشته هاش میخونمشون این حرفا. دو سه بارم شاید با هم حرف زدیم در مورد نمیدونم چی چی. خلاصه این عزیز تازگیا نمیدونم مریضی چی چی گرفته که شبیه ام-اس میمونه اینا. این بیچاره هم با اون قلم عجیب غریب اعتیاد آورش مینویسه در موردش من هر بار میخونم دلم ریش میشه به گا میرم از این جبر تخمی زمونه. یعنی کلن من مریض جماعت میبینم میخام خودم بزنم متنفرم از مریضی درد این چیزا. دل کوچیکم در مورد این چیزا خیلی داغون این حرفا. کاش ننویسه. یا کاش من بتونم نخونمش.